با خداوندت زندگی کن.او دلیل زندگی توست.
بدان که تنها با خانواده و یا همسرت زندگی نمیکنی٬
به این ترتیب هرگاه احساس کردی که آنها آنقدر که باید٬کامل نیستند
و یا آنقدر که میپنداشتی عالی نیستند٬
زندگی برایت تیره و تار نمیشود و روزگار برایت به پایان نمیرسد.
... بدان که در هرحال٬حتی اگر از جانب عزیزترین کسانت هم ظلم و حتی خیانت ببینی٬
باز هم دنیا به آخر نرسیده٬
دنیای تو آنقدر بزرگ است و خدایت آنقدر مسیرها پیش رویت باز گذاشته
که هرگز به بن بست نرسی.
خداوندی که تو او را می پرستی و جز او هیچ کس خالی از عیب نیست
و شاید براستی تنها اوست که لایق پرستش و عشق زلال توست.
آنقدر بزرگ است که با درک گوشه ی کوچکی از عظمتش
می توانی درک کنی که چه بسیار بر مسائل حقیر جنجال کردی٬
اشک ریختی و در نهایت هیچ کدامشان پایدار نبودند ....
و اساسا هیچ چیز در این دنیای فانی ارزش اینرا ندارد که بر اثرنبودش٬
تو امید و شور زندگی ات را از دست دهی.
دلیل زندگی ات را آنقدر بلند قرار بده که به این راحتی ها افول نکند...
